Гэта тупая стомленасць. Тупая, як боль. Проста хочацца сядзець і нічога не рабіць. Сядзець і разглядць чырвоны квадрацік на каляндары, ці глядзець на лініі стэплера, ці вывучаць белыя аркушы ў прынтэры, ці разрыдацца. А яшчэ хочацца кінуць польскую і наогул зваліць з універа. Але я разумею, што гэта ўсё пустыя словы, якія я ніколі не змагу ператварыць у жыццё, хаця б толькі таму, каб нешта даказаць самой сабе. А што даказаць і навошта я ня ведаю. Гэтая тупая стомленасць. Я ўжо ня памятую, дзе ставяцца знакі прыпынку і як скланяецца слова сабака. Гэтая тупая стомленасць. Тупая стомленасць. Гэтая.

"В День Солнца со всей теплотой хлынут в сердце корейского народа воспоминания о Президенте Ким Ир Сене с его бессмертными заслугами, который на всю жизнь прилагал максимум усилий и старания к делу объединения Родины."

З нагоды "1984" выпадкова заблукала на сайт КНДР. Цікава

старэю

Нарэшце маё цела атрымала сваю порцыю гарачага глінтвейну. Цалкам шчасьлівая:)

Ноч зрабіла мяне данельга сентыментальнай. Плачу над вершамі Сыса.

Пит стоял посреди комнаты, раскачивал у ноги чугунный шар, изогнувшись под его тяжестью. Теперь на него смотрели все. Он перевел взгляд с большого санитара на маленького, увидел, что они не намерены приближаться, и повернулся к больным.
- Понимаете... Все это - сплошная ахинея, - сказал Пит, - сплошная ахинея.
Старшая сестра тихонько слезла со стула и продвигалась к плетеной сумке, прислоненной возле двери.
- Да, да, мистер Банчини, - курлыкала она... - Только надо успокоиться.
- Сплошная ахинея, и больше ничего. - Голос его потерял меднуюзычность, стал напряженным и настойчивым, как будто у Пита оставалось мало времени, чтобы договорить. - Понимаете, я-то ничего не могу... Не могу, понимаете. Я родился мертвым. А вы - нет. Вы не родились мертвыми. Ох, это было тяжело...
Пит заплакал. Он больше не мог выговаривать слова как надо, он открывал и закрывал рот, но не мог сложить из слов фразу. Он помотал головой, чтобы она прояснилась, и, моргая, смотрел на острых.
- Ох, я... Говорю... Вам... Говорю вам.
Он снова начал оседать, и чугунный шар сократился до размеров обыкновенной руки. Он сложил ее перед собой чашечкой, словно что-то предлагал больным.
- Ничего не могу поделать. Я родился по ошибке. Снес столько обид, что умер. Я родился мертвым. Ничего не могу поделать. Я устал. Опустил руки. У вас есть надежда. Я снес столько обид, что родился мертвым. Вам легко досталось. Я родился мертвым, и жизнь была тяжелой. Я устал. Устал говорить и стоять. Я пятьдесят пять лет мертвый.
Старшая сестра уколола его через всю комнату, прямо сквозь зеленые брюки. Она отскочила, не выдернув иглу после укола, и шприц повис на штанах, как стеклянно-стальной хвостик, а старик Пит все сильней оседал и клонился вперед, не от укола, а от усталости; последние минуты вымотали его окончательно и бесповоротно, навсегда - стоило посмотреть на него, и становилось понятно, что он человек конченый. Так что укол был лишним; голова у него и так уже моталась, а глаза помутнели. К тому времени, как сестра подкралась к нему снова, чтобы вынуть иглу, он уже совсем согнулся и плакал прямо на пол, качая головой, - слезы не смачивали лица, а брызгали в разные стороны: кап-кап, влево-вправо, как будто он сеял.
- Ох, - сказал он. И даже не вздрогнул, когда она выдернула иглу.
Он вернулся к жизни, может быть, на минуту и попытался что-то нам сказать, но нам либо слушать было неохота, либо вдумываться лень, а его это усилие опустошило начисто. Укол в ягодицу был напрасен, с таким же успехом она могла засадить его мертвецу - ни сердца, чтобы разогнать его с кровью, ни жил, чтобы донести до головы, ни мозга, чтобы оглушить его этой отравой. Все равно что уколола высохший труп.
- Я... Устал...
- Так. Если вы двое наберетесь смелости, мистер Банчини тихо и мирно ляжет спать.
- ...Ужасно устал.

Кен Кизи "Над кукушкиным гнездом"

Мой матэматычны геній быў мёртванароджаным. Пра гэта мне зноў нагадалі на трэцім курсе)))

Прачнулася сёння ад таго, што на мяне абрынулася Беларусь. Ну, у сэнсе, мапа са сьцяны звалілася:)

Восень тут.
Я зноў занадта шмат думаю пра розныя глупствы.
Пра сьветлафоры, якія адлічваюць Наш Час.
Пра гарады, назвы якіх прачытала, ідучы праз пераход. І пра тое, як я зьязджаю ў гэтыя гарады.
Пра гісторыі людзей-з-тралейбуса, якія прыдумляю сама. Гісторыі пра выпадковы лёсы з адкрытым фіналам.
А як па-іншаму, калі рандомам у навушніках гучаць самыя падыходзячыя мелодыі?
Затое цяпер я нарэшце ведаю чым пахнуць зоркі. Яны пахнуць позьнім летам. Яблыкамі, сенам і вільготнай прахалодай.
Восень тут.
Восень, якая пахне позьнім летам.
Восень, якая пахне зоркамі.

Когда Волков вошел, Лилиан укладывала чемоданы.
- Собираешься, душка? - спросил он. - Зачем? Ведь через два-три дня ты их опять распакуешь.
Она уже несколько раз укладывалась при нём. Каждый год - весной и осенью - ее, словно перелётную птицу, обуревало желание улететь. И тогда на несколько дней, а то и недель, в ее комнате появлялись чемоданы; они стояли до тех пор, пока Лилиан не теряла мужества и не отказывалась от своего намерения.
Эрих Мария Ремарк "Жизнь взаймы"

а палове на другую ночы пісаць сачыненне на балгарскую пра ўяную падзею, на якую, зноў-жа ўяўна, не трапляю. прыходзіцца выдумляць уяўных слухачоў і ўяўна распавядаць прыдуманае пра ўяўную падзею, на якую я ўяўна не патрапіла. пісаць сачыненне пад Хэндрыкса. іррэальны стан. літары і знакі блытаюцца занадта часта.

Пакараэнне новай роварнай трасы такі адбылося! Хто б мог падумаць, пасьля n-най колькасьці гадзін блукання па Чыжоўцы ды Лошыцкім парку (мы ж шукалі выток трасы, каб праехаць усе 27 км. ад самага пачатку да самага канца!), калі сонца даўно перастала знаходзіцца ў зеніце, а сіл засталося на донцы, важдзяленная размечаная дарожка прадстала перад нашымі вачамі! Ну і хто сказаў, што з дарожкі бачнае будаўніцтва чыжоўскага лядовага палаца? Хто сказаў, што з дарожкі бачнае разваротнае кальцо аўтобусаў-тралейбусаў? І блізка нічога такога (хіба толькі ТРАМВАЙНЫ разварот)! Для тых, хто ТАМ яшчэ ня быў, але прагне праехацца таксама ж з канца ў канец (пачынаючы з "Чыжоўкі"): арыентавацца можна па ўніверсаме "Сьвіслач" і вуліцы Дворышчы.
Цяпер да перамывання костачак. Пачнем з плюсаў. Галоўны плюс у тым, што гэта дарожка для ровараў. Ня трэба пастаянна забірацца на бардзюры ды чакаць на сьветлафорах (акрамя пераходу вул Я.Купалы). Пакуль асфальт новы, то едзецца добра і дастаткова лёгка, проста па горадзе мала дзе так пакатаесься. На плюсах, падецца, усё.
Мінусы. Хутчэй іх можна назваць недахопамі ці хібамі.
1. Масты. Не, рабяткі, ня ведаю як вам, а мне на масток пад такім вуглом заязджаць вооой як цяжка! Цікава, можа гэта буданікі прышпіліся?
2. Першае цягне за сабой і другое - павароты. Калі дарожка проста віхляе - гэта забаўна, што не кажыце, а так ехаць нашмат цікавей. АЛЕ! Ну хто ж робіць паварот ледзь не на 90 градусаў на зьезьдзе з маста? Момант, калі можна разагнацца губляецца, зьязджеш на тармазах з думакаю: "Як бы гэта ня ўехаць у агароджу і ўпісацца ў паварот". Праблема з паваротамі і на некаторых закрытых участках, калі з тых ці іншых прычын проста ня бачна, што робіцца наперадзе (напрыклад, наперадзе можа быць парачка, якая едзе адразу па двух палосах, бо адна паласа для двух ровараў, так скажам, цеснаватая (таксама можна было б запісаць ў недахопы, але ня буду, бо месцамі па трасе зрабіць палосы шырэйшымі было б проста немажліва).
3. Людзі. Чамусьці людзі з дзіўным пастаянствам ігнаруюць факт таго, што яны ідуць па дарожцы, дзе, кхе-кхе, на роварах езьдзяць. *тут буду пісаць з выклічнікамі* Блін, ну зрабілі ж пешаходную дарожку шырынёй амаль у роварную, ну чаму не ісьці па ёй, калі яшчэ ня ноч і досыць шмат людзей катаецца? Не, трэба ісьці па роварнай, шарахацца ровара і зноў ісьці . А яшчэ трапляецца такі гатунак, што выгульвае дурных сабачак, якія выбягаюць на дарогу і кідаюцца пад колы! Цісьнеш на тармазы, ледзь не расшыбаесься нахрэн, а дамачка толькі і кажа, што "ой" і як нічога-ніякага ідзе далей. Ну што жэ эта такое?
4. Калі вы раптам стоміцеся і тут перад вамі адкрыецца - о цуд! - вольная лава, не задумвайцеся, ці даедзеце без перапынку да наступнай, адразу спыняйцеся і сядайце, бо наступная лава можа быць занятая людзьмі, якія расьпівюць Алкагаль. Прынамсі, сёння, у нядзелю, прыкладна 3/4 лаў (якіх відавочна не хапае, але думаю, што іх яшчэ дадауць) было занята менавіта імі.
Такім чынам, мая рэцэнзія: траса, канечне, харашо, а две лучшэ:) але дарожка гэтая - чыстая забаўка, размяцца людзям з бліжэйшых дамоў/раёнаў, ня болей. Ня думаю, што па ёй можна зручна дабрацца да працы ці вучобы, занадта старана яна абыходзіць большасьць цэнтральна-ключавых месцаў. Ехаць па ёй прыемна (калі не ўлічваць мінусаў), але толькі дзеля прыемных пакатушак дабірацца да яе кожны вечар ажно з Курасоўшчыны я для сябе ня бачу сэнсу.

Юрка лепшы!)))))))

ооо, час ва універы цягнецца проста бясконца. перажыць першы тыдзень.

Вось сяджу, сяджу, сяджу і раптам да мяне даходзіць, што лета скончылася! А лямпа сьвеціць так па-летняму. І вакно з фіранкамы выглядае па-жнівеньску. І мапа на сьцяне такая лееетняя. І торба на ложку. І слоўнікі. І кошык з каменчыкамі. І бурбалкі. Толькі кубкі з-пад гарбаты нагадваюць пра тое, што восень ужо амаль тут. Яна вырашыла прабірацца да мяне ў пакой ціха і непрыкметна... Бліжэй да кастрычніка яна цалкам будзе тут...
*а я знаю только одно! я знаю, все реки текут сквозь чёрный цвет солнца(с)*
Адно радуе, што заўтра сёння трэба ісьці ва ўнівер, а не ў школку.

Пакуль большасьць кілбасілася на оўпэн-эірах у Чарнігаве ды Менску, мы спакавлі чумаданы і пакацілі спынам у брэст-гарадзенскую вобласьць па маршруце Менск-Косава-Ружаны-Слонім-Менск. Пэўна, гэта быў самы шалёны спын у маім жыцці: катэгорыі кіроўцаў вагаліся ад прыстойных маўчуноў да баўбатлівых аматараў успамінаў, а машынкі часам прыходзілася чакаць як збаўлення і з мальбою ў вачах углядацца ў лабавое шкло імклівых транспартных сродкаў:) Напрыканцы гэтага вар'яцкага трыпу мы праехалі больш за 150 км. у забітым каністрамі з саляркаю мікрабусіку сьвятога айца пад царкоўныя сьпевы і пастаянныя жагнанні апошняга. Сьвяты айцец, дарэчы, акрамя харошага чалавека, аказаўся яшчэ і ліхачом, калі справа дайшла да міжнароднай трасы:))) А пасьля, калі высаджваў нас, яшчэ і пачаставаў "манастырскімі памідоркамі". Жоўценькімі і салодкімі:)

А калі зрэшты пра тое, дзеля чаго, уласна, і быў прызначыны гэты ваяж, то тут можна ледзь не па пунктах:
Ружаны зьдзівілі кантрастам паміж архітэктураю і насельніцтвам. Шыкоўныя будынкі побач з заняпадам і разрухаю. Палац Сапегаў уразіў - гэта тое, што абавязкова трэба пабачыць і адчуць.
Косава. Адноўлены дом нараджэння Касьцюшка выглядае цудоўна, але ёсьць у ім нешта бутафорскае. А палац Пуслоўскіх наогул не пакінуў таго ўражання, што чакалася - грандыёзная, у маім уяўленні, будыніна, апынулася закінутай і занядбанай з няпэўнымі сьлядамі няпэўнай рэстаўрацыі...
Слонім. Слонім, пэўна, зьдзівіў мяне больш чым любы беларускі горад да гэтага. Калі мы дабраліся да яго, было ўжо каля 9-ці гадзін і паволі запальвалася асьвятленне. Мы ішлі ўніз па спуску уздоўж асьветленай вуліцы і мяне не пакідала ўражанне, што я дзесьці за межамі Беларусі. Шмат людзй, шмат сьвятла, шмат жыцця... Адчуванне Эўропы. Горад маленькі, цэнтр - яшчэ меншы, але вельмі ўтульны. Хай сабе зраніцы адчуванне эрапейскасьці паволі зьнікла, але ўтульнасьць засталася. У Слоніме проста прыемна быць...

Ружанскі палац, сінагога, палац Пуслоўскіх... Беларусь - краіна руін.

Лета, лета... Бяжыць, ляціць... Падумала я тут і зразумела, што маё лета (ну, то бок месяц і 4 дні, якія прайшлі ад канца сесіі) выдаецца абсалютна бескантрольным і нераспланаваным. Зрэшты, як і сам год. Стыхійныя вандроўкі, зьдзяёсьненні планаў, задумак, мар... Усё выходзіць само сабой, раптоўна ўзьнікае, праносіцца ажыццяўленнем трохгадовай мары і зьнікае. Клёва. Але, калі нейкая задума нарэшце зьдзяйсьняецца, заўжды застаецца пачуццё ці тое спустошанасьці, ці тое расчаравання, ці тое нечага трэцяга. І, падаецца, ну вось жа, вось яно, тое, што так жадалася, да чаго імкнулася!.. Але, як вядома, чаканне сьвята лепей за самое сьвята. Дурасьць, карацей.

У чарговы раз у мяне нічога не выйшла са спробы напісаць пра тое, пра што планавалася. Я хацела распавесьці пра Піцер, пра сённяшнюю вандровачку ў Ракаў, пра сьвежапрыдбаны ровар (так, цяпер я не пешаход, я на двухколым кані, з чым мяне можна павіншаваць) і яшчэ пра нешта, зараз ужо няма патрэбы прыгадваць пра што канкрэтна. Іншым разам. А теперь пора спать.

Праслухоўваю песьні, дададзеныя на кантактаўскую старонку. Яны ўсё яшчэ адпавядаюць мне, нават самыя першыя. Дзіўна. Усё стабільна.

- Куды мы пойдзем? - спытаў я.
- Да Альфонса. Хачу ўбачыць усё тое яшчэ раз. У мяне пачуццё, быццам я адлучалася на цэлую вечнасць.
(с) Эрых Марыя Рэмарк

Перакантавацца і ня стаць нягеглай - задача-максімум на бліжэйшыя суткі.
А потым нарэшце лета, сон і ўсячаскае разлажэніе)))